خرداد ماه

دوم و سوم خرداد یادآور دو اتفاق بزرگ در این مرز و بوم بودند .

 

چندین چندین سال پیش در سوم خرداد شهری اغشته در خون از دست عراقیها بدر امد اما افسوس که هیچ شباهتی با نام قشنگش خرمشهر نداشت این شهر خرم و ثروتمند جنوبی که خیلی از مردم اعیان جنوب کشورمون رو در خود جای داده بود آنچنان بدست همسایه بی شرممان به تاراج رفت که هنوز هم اگر سری به آنجا بزنیم نمی توانیم بدون ریختن اشک آنجا را ترک کنیم . اما بازهم باید خدا رو شکر گفت که حداقل نامش ایرانی باقی ماند. بیاد تمام دختران و پسران خرمشهری که در آن روزهای خونین ماندند و جنگیدند و کشته شدند ، به آسمان نگاه کنید

 

و اما دوم خرداد روزی بود که حداقل برای یکبار مردم ایران بعد از مدتها باهم متحد شدند و آنچه را می خواستند انجام دادند. کاری با آنچه باید می شد و نشد ندارم. اما سالهای آغاز جوانیم را بدور از ترسهای نسل قبلیم گذراندم براحتی گشتم ، سخن گفتم و خندیدم. به اندازه قبل تاز اینکه به دوستان فرنگیم (اینترنتی ها ) بگویم ایرانیم خجالت نمی کشیدم و از نشر اقتصادی هم حداقل بدتر نشدیم . بهمین خاطر آقای خاتمی را هنوز هم دوست دارم شاید بقول ابراهیم رها تنها رئیس جمهوری بود که وی بخودش اجازه داد آنقدر با او شوخی کند. این را حالا باید بفهمیم که علی کریمی بخاطر چند سخن از تیم ملی اخراج می شود. نمی دونم اما هنوز هم دوم خرداد را حادثه ای نیکو می دانم در این کشور.