استاد پرویز بهرام

با سلام

من هفته ای یکبار احیانا اگر مثلث شیشه ای رو ببینم هنر کردم. هر وقت هم می بینیم بهم وحی نازل میشه که باید بنویسم. دیشب میهمان این برنامه استاد پرویز بهرام بودند که به گفته آقای رشید پور سابقه دوبلاژ بالای 50 سال را در کارنامه خود دارند و الحق والانصاف صدایی خاص دارند. لزوم داشتن همین صدای خاص قبول این واقعیت رو ایجاب می کند که شاید اشخاصی باشند که این صدای خاص را دوست نداشته باشند . یادمه کودک که بودم برنامه راه ابریشم با گویندگی ایشان از تلویزیون پخش میشد ، و من بشدت از صدای ایشان می ترسیدم ، این خاطره ترس هنوز هم با من است و هروقت این صدا رو می شنوم ناخودآگاه چهره یک غول ( با عرض معذرت) در تصورم نقش می بندد. ایشان دیشب عقیده داشتند وقتی یکبار نقشی را می گویند حتی الامکان نباید کس دیگری بگوید مگر بهتر از ایشان باشد . خب این بهتر بودن را شاید در مورد آوای کلام بتوان گفت اما در مورد صدا …. من متاسفانه از هیچ کدام از دوبله های هملت با صدای ایشان خاطره جالبی ندارم و همیشه دوست داشتم هملتی را با صدایی متفاوت ببینم و بشنوم . بازهم می گویم در ماندگاری صدای ایشان شکی نیست اما بهتر است به مخاطب اجازه دوست نداشتن  هم بدهیم.

 

بازی

 

دوست خوب مریم منو به بازی ماندگاری صحنه های یک فیلم دعوت کرده

 

خیلی فکر کردم من فیلم زیاد میبینم و خیلی هاشو هم دوست دارم . اما دو صحنه از دو فیلم رو خیلی دوست دارم

 

یکی دیالوگی که در فیلم “قلمرو بهشت ” ( The Kingdom of Heaven) در هنگام سوزاندن مردگان مسیحیان توسط اورلاندو بلوم با کشیش ادا میشه

 

دوم صحنه آخر فیلم “انجمن شاعران مرده” (dead poet society) که همه شاگردان روی میز می ایستند.

 

از طرف من تمام کسانیکه لینکشون رو دارم و همه کسانیکه به فیلم علاقه مندند دعوت می شوند (حداقل چند نفر اجابت کنند)  نخواستم اسم ببرم چون گفتم شاید بد و خوب بشه اما کسانیکه به نظرم میان اهل فیلم باشند رو می نویسم بقیه هم دعوتند  : یکی از همین آرشها ، شیخ حقگو ، A Grey Cell ، آزاده ، زهرا و……….