من سعي داشته‌م و دارم كه وارد اين مقوله نشم چون هر چه بگوييم به جز دل‌خواسته‌هامون نخواهد بود و تأثيري در روند وقايع اتفاقيه نخواهد داشت. اما…
ببين مريم‌جان، بد نيست چند مطلب را روشن‌تر ببينيم. يكي اينكه بين بد بدتر كدام را بياد انتخاب كرد. دو اينكه راه برون‌رفت از يك هچل چه چيزهايي هست و كدام آنها امكان‌پذير است. سه اينكه جنگ در هر حال بسيار بد و زشت است و اگر شما از آن فقط آژير و پناهگاه‌ها و ترس و لرزش را به ياد داريد من دوستان از دست رفته و بگير و ببندهاي جاري در شهرها و زورگويي‌هاي به بهانهء جنگ را نيز به خاطر دارم علاوه بر آن به اقتضاي شغلم گاهي با عوارض آن نيز كه شامل مجروحين جنگ، خانواده‌هاي بازمانده از كشته‌شدگان جنگ و از آن بدتر خانواده‌هاي سربازان بي‌چيز يا موجي يا بي‌اعصاب را نيز ديده‌ام. جنگي با وسعت جنگ ايران و عراق نه تنها در زمان خود جنگ بلكه آثار و عوارضش تا يكي دو نسل بعد نيز باقي مي‌ماند و من و شما بايد آنها را تحمل كنيم. اما بالاخره چي؟

شما نمي‌توانيد فقط به همين چند سال آينده نگاه كنيد بعدش چه نسل بعد چه خود ما در چندين سال بعد چه؟ اگر امريكا به ايران حمله كند مطمئناً هدفش شهرها و مناطق مسكوني نخواهد بود، چرا باشد؟ او مهمات گران‌قيمتش را خرج تخريب صنايع نظامي ما و شايد ديگر صنايع ما خواهد كرد تا خودش بتواند بعداً براي شركت‌هايش كار جور كرده باشد. شايد چند سال هم درگيري‌هاي در ايران باشد ولي بعدش به هر حال چاره‌اي به جز تحويل حكومت به گروه‌ها احزاب و برگرزاري انتخابات نخواهد داشت چيزي كه در عراق هم اتفاق افتاد و در افغانستان نيز، در كرهء جنوبي و ژاپن نيز. به آنها هم نگاه كنيد. آيا در نهايت جنگ به ضرر كره و ژاپن شد؟

شايد هم ما با آنها فرق مي‌كنيم.

به هر حال من آدم جنگ‌طلبي نيستم، و همهء اين حرف‌ها به دليل اين است كه مي‌بينم ديگر از دست هيچ كس كاري ساخته نيست.

راستي اين را هم اضافه كنم. اين كه گفتي “اما حداقل وقتی در خیابان راه می رویم از هرطرف منتظر شلیک گلوله نیستیم ، منتظر نیستیم زیر پامون بمب منفجر بشه” شايد در مورد تهران بيشتر شهرهاي ما صادق باشه ولي آيا در اهواز هم (مثلاً) همينطور است؟ يا در زاهدان؟ يا شايد اگر فقط ما در تهران راحت (!) باشيم كافي است؟

به هر حال هر چي خدا بخواد همون ميشه و من منتظرم ببينم خدا طرف كيه؟