همشاگردی سلام

دنگ دنگ دنگ

همشاگردی سلام ……………………

گاهی عصبی می شدم از شنیدن هر ساله این آهنگ اما الان که 11 سال از آخرین اولین روز مدرسه ام می گذره نمی دونم چرا یهو هوسش را کردم.

دبستان با میز و نیمکت های قدیمی اش ، میز  و نیمکتهایی جدا از هم که خیلی باریک تر از نیمکتهای بهم چسبیده امروز بودند . سه تا خط وسط میز می کشیدیم که جدا سازی اراضی را نشون بدیم و گاهی هم کیف برای مواقع امتحان .

همیشه تا پنچم دبستان شاگرد اول بودم ، و یادش بخیر روزی که معلم پنجممون ازم خواست دلیل موفقیتم رو برای بچه ها بگم تا بچه های تنبل تر هم اشتیاقی برای درس پیدا کنند. منهم رفتم بالای کلاس و گفتم “من از درس متنفرم، فقط به زور مامانم درس می خونم” . بیچاره پشیمون شد. راست هم می گفتم تا دبستان و حدودا راهنمایی اصلا از درس خوشم نمی اومد و اگر سخت گیریهای مامانم نبود ، احتمالا تا دوم هم نمی رسیدم.

یک روز بخاطر رفتن به میهمانی مشق شبم رو ننوشتم ، فرداش معلم که می خواست همه رو تنبیه کنه منو کشید بیرون که تو حتما مشکل جدی داشتی، ایندفعه اشکال نداره ………… خداییش هنوز هم عذاب وجدانش را دارم.

اول مهر همیشه بوی خوبی میداد ، مدرسه و درس  که بوش خوب نبود اما همکلاسیها ، بازیها، لی لی ، و… چرا خیلی خوب بودند انتظامات مدرسه شده بودم و باید چلوی بچه ها رو می گرفتم که با گچ تخته سیاه توی  حیاط لی لی نکشند ، اما خب من خودم عاشق این بازی بودم یک گوشه دنج پیدا کرده بودم خودم اینکارو می کردم و با دوستان معتمد به بازی می پرداختیم….

زاهدان کین جلوه در محراب می کنند                   چون به خلوت می روند آن کار دگر می کنند

خدا رحم کرد بزرگتر شدم کمی اعتد ال بدجنسی پیدا کردم………….

نمی دونم این زمانها همیشه برام یک حس نوستالژی عجیب غریب داره . هجوم خاطراتی از خیلی خیلی دور ، که دیگه هیچ وقت نمیشه بهشون  رسید . با آدمهایی که دیگه شاید هرگز نشه دیدشون.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::