اسید را باید با چه جواب داد؟

اولین بار که خبر اسید پاشی و مجازات کننده اش را شنیدم ،همزمان هم حس تنفر و انتقام نسبت به فرد خاطی کردم، هم حس ترس از مجازات عجیب و غریب چکاندن اسید در چشم . هنوز هم هر دو حس را باهم دارم . شاید حس تنفرم کمی قوی تر باشد ، این اتفاق و یا اتفاق های مشابه مثل دزدی ، تجاوز و .. در ایران (شاید هم جهان) بیشتر برای دختران رخ می دهد ، پس باید دختر باشید و در این مملکت زندگی کنید تا علاوه بر حس انساندوستانه  ای که نسبت به آن دختر دارید ،  ترس اینکه ممکن بود این اتفاق برای شما هم بیفتد را حس کنید ، این ترس وقتی با دلسوزی همراه شود  بدترین مجازات را برای خاطی می خواهد مخصوصا اگر بیاد بیاورد که این مردم ( که خودم هم جزئی از آنها هستم) جز به راه زور سر به راه نمی شوند . باور کنید هرجا آزادیم اکثرا گریزی به راه کج می زنیم .

اما هنوز هم با اینکه این حس قوی تره دلم راضی به کوری آنهم اینقدر زجرآور نمی شود . من روانشانس نیستم نمی دانم چطور اینچنین آدم!!ی را می توان به جزا رساند ، اما ریختن قطره قطره اسید در چشم هم واقعا وحشتناک است.با تمام وجود می خواهم به اشد مجازات برسد اما درکنارش برایم مهم است که دیگر انجام نشود ، پس این سوال باقی می ماند  که خشونت مطلق شاید به در خفا انجام دادن جرم بیانجامد اما به حذف آن نیز می انجامد؟

بین این دو حس و فکر هنوز هم سرگردانم.

دوستان دیگری که در این باره نوشته اند :

کمانگیر – چشم در برابر چشم روش آدمیزاد نیست

بامدادی – چشم در برابر چشم به کجا ختم می شود ؟

رونوشت – چشم نه اسید !

امین ثابتی – اسید پاشی نفرت انگیز است ، اما….

ساحت – ناگزیری از خشونت

از مرگ – درمان دردهای جامعه علامتی نیست