سمپاد برای ما یک هویت بود، یادش بخیر

امروز از طریق یکی از بچه های خوب فرند فید و دقیق تر از طریق روز نوشته هایش این خبر را دیدم که دکتر اژه ای می رود . این خبر و نوشته خوب ژورنالیست مرا به بیش از 10 سال پیش و روزهای خوب مدرسه برد.

خوب یادمه وقتی تابستان بعد از دبستان مادرم اسم من را جزو قبولیهای فرزانگان دید از ذوق نمی دانست چیکار بکند و شاید این برخورد که تنها مختص به مادر من نبود افتخار کردن به نام سمپادی بودن را برای من و بسیاری از دوستان هم مدرسه ایم به ارمغان آورد .سمپادی بودن همیشه عبارتی بود برای وابستگی با بچه های هم مدرسه ای در کل ایران و جدا شدن از بچه های سایر مدارس آموزش پرورش در کل کشور . هرچه بزرگتر می شدیم خودمان شاید بارها می فهمیدیم که هستند بسیار از ما باهوش تر ها ، که در مدارس عادی درس می خوانند و قبولی ما در این مرکز به معنای شایستگی تام ما نسبت به دیگران نیست اما بچه های مدارس دیگر نیز همیشه دوست داشتند ما جدا باشیم. و خود آنها بر برتری ( غلط) ما صحه می گذاشتند . همین الان هم اگر در جایی صحبت از سمپادی بودن بشود دیگران اولین فکری که می کنند این است که می خواهیم پز بدهیم . اما  خودم حداقل بعد از گذشت سالها می دانم که سمپادی بودن و شاید هوشمند بودن به تنهایی برای افتخار کافی نیست ، داشتن پشتکار و استفاده بهینه از آن است که جای افتخار دارد و خیلی کم به مدرسه تحصیل ربط دارد.

اما از حق نگذریم مدرسه خوبی بود ، محیطی بسیار خوب برای درس و البته ورزش ، ما همیشه در بسکتبال در سطح شهر اول بودیم و حتما 4 یا 5 تا از بچه هامون تو تیم استان هم بودند . هیچ وقت هم از دیوانگیها خوره وار درس در مدرسه ما خبری نبود.

نکته مهم دیگر مدارس خیلی خوب در شهرستانها اکثرا غیر انتفاعی هستند ، اما حسن مدارس سمپاد به نیمه دولتی بودن آنها بود و هر دانش آموزی از هر خانواده با هر وضعیت اقتصادی در صورت قبولی در آزمون ورودی قادر به تحصیل و استفاده زا امکانات این سیستم بود.

آموزش پرورش شهر ما ( همدان) همیشه با مدرسه ما کجدار و مریض رفتار می کرد . هر جا به نفع بود ما آموزش پرورشی بودیم و هرجا به نفع نبود ما سازمانی خودمختار محسوب می شدیم و اینجا بود که باید دست به دامان دکتر اژه ای شده و با ارسال نامه و… تقاضای کمک کنیم. یادش بخیر همیشه دکتر برای ما مثل یک عمو بود که هم ازش می ترسیدیم هم در مواقع عجیب غریب همیشه آخرین امید ما بود.

الان سالها از فارغ التحصیلی من می گذرد ، اما هنوز هم مدرسه ، دکتر و …. دوست دارم . بوجود آوردن چنین محیطی در سراسر ایران که باعث ایجاد یک رقابت نه تنها بین بچه های مدرسه بلکه با سایر مدارس می شد واقعا جای تقدیر و تشکر دارد. هرچند کمی و کاستیهایی وجود داشت اما در نوع خود بینظیر بود.

دستتان درد نکند هم دکتر اژه ای هم تمام کسانیکه در راه اعتلای این مدارس زحمت کشیدند و معذرت از اینکه در عالم بچگی بارها و بارها نام این سازمان را به سازمان نکوهش استعدادهای درخشان تغییر دادیم.

فکر می کنم این یادآوری را به مدرسه ای که 7 سال از بهترین سالهای زندگیم را در آن گذراندم مدیون بودم

در این رابطه

سمپاد  از خوب تا بد

پیام خداحافظی اژه ای