خانه > شخصی > من به تو جواب نمی دهم چون برایت ارزش قائل نیستم!

من به تو جواب نمی دهم چون برایت ارزش قائل نیستم!

ژانویه 6, 2010 بیان دیدگاه Go to comments

محیط مجازی و نوشته هایش و نویسنده هایش تفاوت چندانی با آنچه در دنیای واقعی اتفاق می افتد ندارد، در دنیای حقیقی آدمها هستند که با یکدیگر صحبت می کنند قرار می گذارند بحث می کنند  و محتوا می آفرینند، در این دنیا هم هرچند اکثر زیر یک نوشته (بخصوص نوشته های وبلاگها ) چیزی جز یک اسم دیده نمی شود ، اما در واقع همان آدمها هستند که دارند با هویتی دیگر محتوا آفرینی می کنند. و همانطور که آدمها در برابر یکدیگر و صحبت هایشان واکنش نشان می دهند در اینجا هم عکس العمل ها مختلف است.

در اینجا هم مشابه واقعی اش کسانی داریم که به سبب نوشتار قوی، دانش بیشتر و عوامل مختلف در محیط وب معروف ترند و خواننده های بیشتری دارند و به همان نسبت کامنت های بیشتری برای ایشان گذاشته می شود و یا مثلا در شبکه های اجتماعی بازخوردهای مثبت و منفی زیادتری می بینند. نکته ای که من می خواهم به آن اشاره کنم عکس العمل این گونه افراد به فیدبک های دیگران است.

هر آدمی هرچقدر محبوب و مهم ، هرچقدر هم سرش شلوغ ، بازهم فرصت خواهد داشت سالی یکبار به خوانندگان حداقل همیشگی اش جوابی بدهد حالا به هر صورت . اینجاست که هویت مجازی آدمها با شخصیت واقعی شان گره می خورد.

آدمهای بزرگ وقتی هم که هویت مجازی به خود می گیرند همچنان بزرگ می مانند، در حد امکان به کامنت ها جواب می دهند ، وقتی فیدهایشان شیر می شود حداقل یک لایک خشک و خالی می زنند، وقتی درمورد فیدهایشان نظر می دهی، جوابت را می دهند. کلا آدمها برایشان دسته بندی ندارند. شاید نزدیک تر و دورتر باشند اما درهرصورت آدم هستند. اما آدمهای به ظاهر بزرگ ، خود را بیشتر از آنچه هستند، بزرگ می بینند، به این نتیجه می رسند بغیر از عده ای خاص که درحد ایشان هستند ، نباید به بقیه اهمیتی داد. این عده حتی وقتی سوالی ، چیزی می پرسند و یا کمک می خواهند ، بازهم در انتها کم پیش می آید تشکر کنند یا مجدد فقط از عده ای خاص تشکر می کنند. گاهی حتی وقتی پیشنهاد کمک می دهی حتی به آن هم جواب نمی دهند. البته کسی منکر کار ارزشمند این دوستان نیست، وقتی اطلاعاتشان را رایگان در اختیار دیگران قرار می دهند، مطمئنا باید قدردانشان بود.و این قدردانی با گذاشتن کامنت، شیر مطالب یا حتی زدن لایک در شبکه های اجتماعی اکثرا نشان داده می شود.

اما قدردانی هم گاهی جواب دارد . حداقل برای هزاران بار لایک، کامنت، شیر و…… می توان یکبار یک «خواهش می کنم » ناقابل گفت. باور کنید اگر در هزاران باری که زیر فیدتان یک نظر می خورد اگر یکبار شما هم جواب دهید آسمان به زمین نمی آید.

نمی دانم شاید اشتباه کنم ، اما به نظر من وقتی کسی وقت می گذارد، مطلبی را می خواند، درباره آن نظر می دهد ، نه برای بار اول ، نه برای دوم،… حداقل به طریقی باید بیان شود که برای این وقتی که او می گذارد ارزش قائل هستیم.



Advertisements
دسته‌ها:شخصی
  1. ژانویه 6, 2010 در 1:42 ب.ظ.

    واقعا درست گفتي. من هميشه از اين مساله واقعا رنج ميبردم. البته اين مختص به بعضي از دوستانه ولي انصافا بعضي هاي ديگه نه تنها اينگونه نيستن بلكه معروف بودن باعث نشده كه خودشون رو تافته جدا بافته بدونن

    • ژانویه 7, 2010 در 4:05 ب.ظ.

      پاسخ : اتفاقا خدا رو شکر بیشتر کسانیکه من می شناسم اینطوری نیستند ، اما خب همون تعداد کم هم نمی تونم درکشون کنم 🙂

  2. امین
    ژانویه 6, 2010 در 1:43 ب.ظ.

    مطلب مهم و قابل تاملی رو نوشتین و بهش اشاره کردین. من هم بعضی وقتها به این موضوع فکر میکنم که چرا بعضی ها چنین تفکری دارند که فقط به هم سطح خود جواب بدن (که در اینجا سطح میتونه هر چیزی باشه). اما من همیشه شنیدم که درخت هرچقدر پربارتر بشه …..
    یه چیز جالب دیگه اینکه من امروز صبح ساعت 6 !! داشتم به این موضوع فکر میکردم 🙂 یه مثال خوب هم همون موقع به ذهنم اومد که شما هم می شناسید: لویاتان عزیز
    من همیشه به پستهاشون توی وبلاگش دقت کرده ام، کمتر کامنتی بدون جواب می مونه و این ارزش رو برای خوانده ی وبلاگش قائله که حداقل با یک جمله ساده جوابشون رو بده.
    (طولانی شد شرمنده)
    موفق باشید.

    • ژانویه 7, 2010 در 4:05 ب.ظ.

      لویاتان عزیز که دقیقا جزو آدمهای بزرگه اما اون بقیه چی بگم…

  3. ژانویه 6, 2010 در 1:54 ب.ظ.

    خيلي خوبه كه شما حرف دل ماهارو كه حوصله نداريم بنويسم با صبوري و نگارش خوب مطرح مي كنيد.

  4. ژانویه 6, 2010 در 2:20 ب.ظ.

    سلام مریم عزیز
    خوبی؟؟
    باهات کاملا موافقم… همونطوری که خود اون دوست وقتی مطلبی رو می گذاره دوست داره که کامنت های دیگرون حرفش رو تایید یا رد کنن و بازخورد حرفش رو ببینه، کامنت گذارها هم همین حس رو دارن… خیلی بده که حداقل یه تشکر خشک و خالی ازشون انجام نشه.
    خیلی از مسائلی که اینجا توی دنیای مجازی هست دقیقا شبیه دنیای واقعیمونه.. فرقش بیشتر رو در رو نبودنه. اما شباهت ها خیلی زیاده…

    • ژانویه 7, 2010 در 4:07 ب.ظ.

      درست میگی عزیزم شخصیت افراد که فرقی نمی کنه

  5. ژانویه 6, 2010 در 2:42 ب.ظ.

    دست مریزاد.

  6. ژانویه 6, 2010 در 3:28 ب.ظ.

    مریم جان با کلیات متن موافقم ولی در اینکه لزوما باید واکنشی نشون بده مخصوصا در همه اوقات راستش من تا حدودی باهات مخالفم. آدم گاهی اوقات عکس العملی نشون نمیده شاید به خاطر درگیری های ذهنیش در زندگی هست. گاهی اوقات هم همه نظرات رو جواب میده. وبلاگ بیشتر یه رسانه شخصی هست بنابراین به حال و هوا، تمرکز و همین طور وقت وبلاگنویس هم بستگی داره
    پی نوشت: راستش من خودم رو معروف یا بزرگ نمیدونما. در یک وسعت کم به این متن نظرم بود
    🙂

    • ژانویه 7, 2010 در 4:03 ب.ظ.

      کاملا درست میگی زهرا جان همیشه نمیشه انتظار داشت اما هیچ وقت هم درست نیست! وتازه حتما هم نباید جواب داد حتی با یک لایک ساده پای یکی از فیدها، همون فیدی که متعلق به خودشه حداقل میتونه بگه که دیده و ارزش قائل بود. درصمن شما هم معروف و بزرگ هستی و جزو خوبهاش

  7. ژانویه 6, 2010 در 5:31 ب.ظ.

    چیزی که تو میخوای تزریق یک فرهنگ کلاسیک ایرانی، در فضای مدرن رو به رشد اینترنته.. و این ممکن نیست. و هضم این ممکن نبودن برات ثقیل اومده. همین.

    • ژانویه 6, 2010 در 7:17 ب.ظ.


      راستش به نظر من فضای مدرن منافاتی با اصول اخلاقی که بازهم به نظر من فقط مختص به فرهنگ ما نیست، نداره!. در تمام دنیا جواب سلام، علیک است و اینکه به افرادی که برای شما ارزش قایل هستند اهمیت بدهید چیز بدی نیست، اما درهرصورت ممنون که نظرت رو رک گفتی

  8. ژانویه 6, 2010 در 7:11 ب.ظ.

    به امید رشد کمی و کیفی ِ آدم‌های بزرگ…
    ممنون.

    • ژانویه 6, 2010 در 7:16 ب.ظ.

      منهم امیدوارم و ممنون از شما مانا مهر 🙂

  9. ژانویه 6, 2010 در 10:02 ب.ظ.

    حرف شما در کل درسته. یکی از مشکلات عمده وبلاگ نویسان، پس ازساخت وبلاگ، آپ کردن آن است. اگر از این گذرگاه بگذرند، می‌رسیم به رسیدگی به کامنت کامنت‌گذاران که خب همونطور که گفتین، اکثرا بدون جوابن. ولی عامل اصلی به نظر من نه بی‌توجهی که تنبلیه!
    به عنوان یک بچه وبلاگ، من بدون استثنا کامنت‌های وبلاگم را می خونم. ولی مصیبتی دارم با لاگین شدن و پاسخ دادن.

    • ژانویه 7, 2010 در 4:00 ب.ظ.

      مي فهمم چي ميگيد، اتفاقا من خودم هم خيلي آدم زرنگي نيستم و جواب كامتها رو كم مي دم و در فوتوبلاگم كه اصلا نميدم اما منظور من اين نبود كه حتما به كامنت ها جواب بديم، منظورم اين بود كه به طريقي به فردي كه براي ما وقت گذاشته بفهمونيم كه دستت درد نكنه اين كار رو ميشه بدون جواب دادن هم كرد همونطوري كه گفتم مثلا با لايك زدن يا جواب فيدها رو دادن ، الان تقريبا اكثريت وبلاگنويسان حداقل از نوع مشهورش عضو شبكه هاي اجتماعي هستند و براحتي فيدبك وبلاگشون رو مي بينند من بيشتر منظورم با اوندسته از افراده كه با وجود ديدن فيدبك بازهم هيچ عكس العملي نشون نميدن. مثلا ميري زير فيدشون تشكر مي كني كه اين نوشته خوب را نوشته!!! يكبار ، دوبار، ده بار و هر دفعه هيچ جوابي. راستش اينطوري آدم حس ميكنه داره بهش توهين ميشه، مثل اين مي مونه تو بري از يك هنرمند تشكر كني و اون فقط باتحقير نگات كنه! ببخشيد طولاني شد خودش شد يك پست

  10. ژانویه 9, 2010 در 2:30 ب.ظ.

    موافقم!

  11. ژانویه 9, 2010 در 2:35 ب.ظ.

    می دانی من از کسانی هستم که هروقت کامنتی را می بینم همان وقت به وبلاگ آن دوست سر می زنم و لااقل آخرین مطلبش را می خوانم ، ندرتا ردپایی می گذارم چون باید اعتراف کنم که در نوشتن تنبل شده ام و وبلاگ خودم را هم به زور آپ می کنم و هم اینکه دخترم مدام حضور مرا می طلبد مگر در مواقع خواب 🙂 به هر حال ممنون که همیشه به من سر می زنی من برایت خیلی ارزش قائلم 🙂

  12. خودم
    ژانویه 11, 2010 در 12:34 ب.ظ.

    سلام 🙂
    من مسافر بودم و این پست رو تازه خوندم.

    حرفت رو در کل قبول دارم. برای منم پیش اومده که به روش‌های مختلف از سلام گرفته تا کامنت با بعضی از دوستان ارتباط برقرار کردم. مثلا توی وبلاگشون کامنت گذاشتم، بهشون لینک دادم و غیره. اما دریغ از یک پاسخ یک خطی! انگار داری با دیوار صحبت می‌کنی. خوب البته احترام دوستان محفوظ ولی آداب معاشرت هم به هر حال بد نیست!

    از یه طرف دیگه، پاسخ دادن به همه‌ی کامنت‌ها همیشه مقدور نیست. یعنی نه این که لزوما وقت نشه. بعضی وقت‌ها واقعا حرفی نداری در پاسخ کامنتی بزنی. یا خیلی تنده، یا خیلی بی‌ربطه.

    • ژانویه 11, 2010 در 12:57 ب.ظ.

      شما کاملا درست میگی، منهم نمی گم همیشه باید جواب داد چون می دونم خیلی وقتها مقدور نیست یا اصلا بقول شما کامنتی جواب نداره! یا اصلا حوصله نداریم اما در هزاران بار یکبار که دیگه جواب داره بهرنحوی بازهم می تونه کامنت مستقیم نباشه جای دیگه، زیر شیری جایی یک لایکی چیزی 🙂

  13. خودم
    ژانویه 12, 2010 در 7:32 ق.ظ.

    🙂

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: