خانه > روزهای خاص, شخصی > روز سمپاد و سمپادی بودن

روز سمپاد و سمپادی بودن

امروز چهاردم اردیبهشت روز سمپاده ، سازمان ملی استعدادهای درخشان یا به قول خودمون تیزهوشان ، از اون روزهایی که برادرم همیشه می گفت تو شاید خرگوش باشی اما تیزهوش نیستی .

زندگی سمپادی تو نوجوونی زندگی عجیب غریبیه ، نه اینکه خودت بخوای اما اطرافیان چه فامیل چه دوست چه آشناها همه یه جور دیگه بهت نگاه می کنند، همه ازت انتظارات عجیب و غریب دارند و در عین حال هستند کسان زیادی که تا جایی اشتباه می کنی به رخت می کشند که ها دیدی پس الکی بهتون برچسب باهوش بودن زدند و یه جا جمعتون کردند وگرنه چیز خاصیم نیستید، تا وقتی کسی نمیدونه سمپادی هستی همه چیز خوبه ، باهم میگید می خندید اما بمحض لو رفتن این واقعیت انگار یه پرده نازک بین شما کشیده میشه . و حتی اگه خودت هم بخوای خیلی وقتها دیگه اون راحتی نیست مگه تا وقتی که دوباره اونقدر بشناسنت که باور کنند تو خودت رو  ادم جدا و خاصی نمی دونی و اونهان که به خودشون و تو این ذهنیت رو القا می کنند که جدای از آدم های عادی هستی . برادر من همیشه برای اینکه من رو از ناراحتی دربیاره بشوخی می گفت این همون سازمان استثناییهاست برای اینکه جمعیتشون پخش بشه اسمش رو عوض کردند.

اما جدای از این نگاه عجیب غریب بیرون و سخت گیریهای نامتعارف مدرسه ، زندگی من توی هفت سالی که در سمپاد بودم، جزو بهترین سال‌های زندگیم بود و دوستانی داشتم که به لطفشون خاطرات خوش مدرسه ام از خاطرات بدش بیشتره. دوستانی که سال 77 باهم از فرزانگان فارغ التحصیل شدیم. شاید این دید بیرون بود که باعث این اتحاد شد ، شاید هم واقعا گروه ما خودش توی خودش چیزی داشت که همیشه با هم بود. اونقدری که ما متحد بودیم و اونقدری که در مقابل آزار و اذیت های مدرسه ما باهم بودیم فکر نکنم هیچ گروه دیگه ای بود، تاجایی که وقتی سال 77 تموم شد، یکی از ناظم های مدرسه گفت خیالم راحت شد گروه شما فارغ التحصیل شد. و ناظم دیگری که سر یه جریان جزیی و بازی بچه گانه داشت زندگی من و دوتا از دوستانم رو نابود می کرد، اقرار کرد که شماها همیشه پشت هم بودید.

همیشه می گفتند اگه تو مسابقات، امتحانات سراسری و… دیدید یه سری بچه ها همه دور هم جمع شدند باهم فقط دارن میگن و میخندن بدونید بچه های فرزانگان هستند. و جالب بود که ناظم ها و مدیر مدرسه بجای اینکه از شنیدن این حرف خوشحال بشن می گفتن اه اه نخندید، خندیدن دختر بده، یعنی چی بچه‌های فرزانگان اینقدر می خندند، اما ما توجه نکردیم . مرسی بچه‌ها که هیچوقت تسلیم این حرفهای احمقانه نشدید.

همه می گفتند بچه های فرزانگان خرخونند وفقط درس می خونند اما همیشه اعضای اضلی تیم شهر و استان تو بسکتبال بچه‌های ما بودن، با معلم های خوب ، خوب بودیم و با معلم های ضعیف و پرادعا، بد. اما خب متحد بودیم. هرکار می خواستیم می کردیم چون باهم بودیم. هیچ جای دیگه تا این لحظه تو زندگیم این اتحاد دیگه وجود نداشته و بخاطر همین از همه بچه ها چه اونهایی که هفت سال رو باهام بودند چه اونهایی که فقط چهار سال دبیرستان ، بخاطر این تجربه ممنونم. یاد گرفتم که اگه بهم زور گفتند نگاه نکنم یاد گرفتم هرجا تونستم از دیگران پشتیبانی کنم و یاد گرفتم حتی وقتی زندگی و دیگران بهم سخت گرفتند،راهی پیدا کنم که بتونم لذت ببرم.

Advertisements
  1. toranjbanou
    مه 3, 2012 در 6:35 ب.ظ.

    مریم عزیزم سلام
    منم به سهم خودم این روز رو به تو و همه سمپادی ها تبریک می گم. راستش نبودم توی این مدرسه و چون یه آدم کاملاً عادی بودم حست رو نمی دونم اما از اتحادی که درباره ش نوشتی کلللی لذت بردم. این حس خیلی خوبیه که متاسفانه خیلی کم می شه تجربه ش کرد. امیدوارم این اخلاقای خوب رو بیشتر ببینیم و همگانی بشه اینجور حُسن ها.
    شاد باشی عزیزم.

    • مه 4, 2012 در 8:52 ق.ظ.

      ممنون ترنج نازنینم. راستی آدم عادی نداریم همه خاص هستند ، بدون اینکه نیازی به برچسب داشته باشند.‏

  2. پگاه
    مه 3, 2012 در 9:04 ب.ظ.

    مریمی ! کلی یاد اون روزا انداختی منو! یاد اون بازی بچگانه ! یاد تیمای ورزشی ! یاد روزی که هممون به اون معلم کامپیوتر پر ادعا برگه ی سفید دادیم و …. اوه دختر ! منو به چه روزایی بردی!!!

    • مه 4, 2012 در 8:51 ق.ظ.

      پگاه عزیزم ، اون روزها همیشه برای من زنده هستند با تو و بقیه بچه‌ها

  3. مه 4, 2012 در 8:01 ق.ظ.

    سلام. من هم این روز رو به شما و همه سمپادیها تبریک میگم! در چه جوی بودین‌ شما!

    • مه 4, 2012 در 8:51 ق.ظ.

      ممنون ، بله دیگه سمپادی بودن خوبیها و بدیهای خودش رو داره 🙂 مثل بقیه برچسب‌های زندگی

  4. دسامبر 19, 2013 در 6:42 ب.ظ.

    چه جالب … چه دنیای کوچیکی. منم فرزانگانی بودم و سال 77 فارغ التحصیل شدم. البته من دوره دبیرستان قبول شدم و اضطلاحا جزو «جدیدی ها» بودم. کلا هم دو سال اول رو موندم و بعد رفتم شهرستان. اون دو سال فرزانگان تهران قطعا دوره ای به یاد موندنی بود …

    • دسامبر 19, 2013 در 8:59 ب.ظ.

      واقعا دنیای کوچیکی داریم. من البته فرزانگان تهران نبودم اما بهرحال جزوی از این دنیای کوچیک و پرخاطره بودم 🙂

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: