بایگانی

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

رای می‌دادم اگر می‌توانستم

مه 18, 2017 بیان دیدگاه

18447250_1847964012194163_8582828013712513322_n

سال 76 من رای اولی بودم، سرشار و از ذوق و شوق و هیجان. آماده برای بهتر کردن زندگی برای خودم و دوستام و الان بعد از بیست سال همچنان از رایی که اون سال دادم راضیم.  کاری که خاتمی با ایران و مردم ایران کرد خیلی بیشتر از بهتر شدن وضعیت اقتصادی بود. خاتمی درهای اینترنت رو بروی ایران باز کرد و روزنامه نگاری رو جان  دوباره بخشید. هرچند دادگاه های مطبوعات کمر به قتل عام روزنامه های نوپا بستند اما از دل هر تعلیق یه روزنامه جدید متولد شد.

همه اینها آغازگر راهی شد که مردم رو به 88 رسوند، به اینکه برای حقمون سکوت نکنیم. به نتیجه نرسید اما بازهم یه .‏نقطه عطف بود توی آگاه کردن مردم، توی نشون دادن واقعیات به دیگران‏

الان سال 96 هستش و من از هزاران کیلومتر اون طرف تر فقط می‌تونم نظاره‌گر باشم و نهایتا تو تلگرام و فیس بوک  و توییتر چیزهایی که می خونم رو برای بقیه هم بفرستم. اگر و اگر ایران بودم برای زندگی بهتر رای اولیهای امسال . .حتما رای می‌دادم .، برای اینکه اونها هم باید به آینده امیدوار باشند نه اینکه همش در ترس زندگی کنند

اگر ایرانید و می‌خواید رای ندید به خودتون و شناسنامتون فکر نکنید. به اون جوونهای 18،19 ساله ای فکر کنید که زندگیشون با اومدن کسی مثل رءیسی حتما نابود میشه. اگر سیتیزن هستید در تورنتو رفتن تو بوفالو می تونه مثل یکی از کلی سفرهای کوتاهی باشه که تو لانگ ویکندها میرید، به خواهرزاده برادرزاده هاتون تو ایران فکر کنید. به خواهر برادرهاتون و برید رای بدید. راه دموکراسی طولانیست و نیازمند صبر و پایداری.

Advertisements
دسته‌ها:Uncategorized

What if I forget…

آوریل 11, 2016 ۱ دیدگاه

دارم به کتاب جدید میندی کالینگ «چرا من نه؟» گوش می کنم. داره ترسهاش رو میشمره می رسه به این

What if I forget the sound of my mother’s voice?

قشنگ یه لحظه قلبم وامیسته ،شروع میکنم به تکرار مکالمه هام با مامانم تا مطمئن بشم هنوز زنگ صداش یادمه. نفس راحت. هنوز یادمه

دسته‌ها:Uncategorized

روزهای سرخوشی گذشته

مارس 29, 2016 ۱ دیدگاه

رفته بودم دیدن دوستای 18 سالم ، نه اینکه 18 سالشون باشه نه 18 ساله باهم دوستیم بیشتر از نصف عمرمون. یکیمون همیشه برعکس من ساکت و دیرجوش بود و اولین خاطره ای که از من داره اینه که من سر کلاس ادبیات دانشگاه با همه طرفم داشتم حرف می زدم و آشنا میشدم.

میگفت با جلویی حرف میزدی، با پشتی با بغل دستیا و…. در عرض ده دقیقه نصف کلاس رو می شناختی.می خندیدی و سربه سر همه می گذاشتی. سالهاست دیگه اینطوری نیستم. تا کسی سر حرف رو باز نکنه نمیرم جلو. نمی دونم کجای مسیر این 18 سال از اون آدم شوخ و شنگ و سرخوش تبدیل شدم به این آدم آروم و جدی و محافظه کار. اون روزها می گفتم همه آدم خوبین مگه خلافش ثابت بشه اما حالا یه پا  گلام هستم واسه خودم «من می دونم….» کلا با دیده شک و تردید به همه نگاه می کنم نکنه دروغگو باشن، متظاهر باشن و………

کدوم خوبه کدوم نیست رو نمی دونم اما اون روزها، روزهای بهتری بودن

دسته‌ها:Uncategorized, شخصی

سال نو مبارک

ژانویه 1, 2015 ۱ دیدگاه

از پنجره بیرون رو نگاه می کنم. یه سری خونه ها آتیش بازیهای کوچیک دارن مثل همونایی که ما تو چارشنبه سوری داریم.

فکر میکنم الان که سال نو ما نیست. من باید خوشحال باشم یا نه؟ الان دوبار در سال، سال نو دارم؟ نه، هنوز زوده . حسی ندارم فقط برام مثل این میمونه که به جشن تولد دختر همسایه نگاه کنم و براش خوشحال باشم.

 با اینحال دوشنبه میرم سرکار و به همه سال نو مبارکی میگم بعد توضیح میدم که سال نو ما یه وقت دیگه است. اینطوری هنوز فقط به یجا تعلق

دارم. اما سال بعد و سالهای بعد چی ؟ اگه یروزی بچه ای باشه چی؟ برای اون دیگه فقط الانه که سال نوئه نه اول فروردین قشنگ ما

اینهم از افکار مالیخولیایی آخر سال ما، سال نو اونا یا ما در خانه جدید مبارک

دسته‌ها:Uncategorized

روزهای خوب دور

ژوئیه 19, 2014 3 دیدگاه

همه همسایه ها خونه ترانه خانوم جمعند.شادترین همسایه، همیشه وقتی حین بازی تو کوچه، می خوردم زمین و میترسیدم با زانوهای زخمی برم خونه قبلش میرفتم خونه ترانه خانوم برام چسب میزد، مهربونی تو ذاتش بود . یه دختر تهرانی شیطون و مهربون که زن یه مرد همدانی بدعنق و ساکت شده بود.

. پسر کوچیکه اش تازه زبون باز کرده، هنوزم کمتر بچه ای به اون شیرینی دور و برم میبینم. بزرگ و کوچیک عاشقش بودن. همونکه بعدا تو دبیرستان معتاد شد.

ما بچه هادورش جمع شدیم، یه خیار دستش دادیم داریم به کلنجار رفتنش میخندیم

….. مهم نیست چقدر سعی کنم،خاطره همینجا تموم میشه، انگار پرده های مغزم یهو جلوی چشمام رو میگیرن.

هرچند همین چند لحظه هم برای حس شیرینی اون روزها برام کافیه، اما دلم میخواد بیشتر بودن این لحظه ها. لحظه هایی با مزه خوب روزهای دور.

دسته‌ها:Uncategorized برچسب‌ها:

هایکو کتاب

دسامبر 19, 2013 ۱ دیدگاه

  معمولا هرچی راجع به کتاب باشه من ازش استقبال می‌کنم دیگه چه برسه به اینکه اینقدر هم خلاقانه باشه. ایده هایکو کتاب  بسادگی یعنی شعری از کتاب ها.‌

بهمین مناسبت منهم چندتایی جور کردم .

خانوم ، درهزارتو ، کجای می‌روی؟

01

داستان یک شهر، داستان جاوید ، یادداشت‌های شخصی یک سرباز

02

دین و فرهنگ ایرانی پیش از زرتشت، ستیز و سازش ، دوقرن سکوت

03

روحی از گرندبنکس، استخوانهای دوست داشتنی، مشتی غبار

04

دسته‌ها:Uncategorized

یلدا هم ردیف امید

دسامبر 21, 2011 6 دیدگاه

شب یلدایی دیگر و ما همچنان امیدوار :

هماهنگونه که شب های بلند تمام می شوند و روز بر شب چیره می شود این خاک نیز از این سیه روزی بیرون بیاید.

دسته‌ها:Uncategorized برچسب‌ها:
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: